Tentoonstellingen

II  Het landschap spreekt voor zichzelf

9 mei t/m 6 juni 2010

Deze tentoonstelling laat vooral werken zien waarbij kunstenaars het landschap registreren en ‘nemen voor wat het is', de schoonheid celebreren, etc. Zij wandelen, kijken om zich heen en noteren voor zichzelf. De invloed van de mens wordt niet in hun werk opgenomen. De tentoongestelde werken zijn op het eerste gezicht een zuivere neerslag van de observatie en het ondergaan van het landschap. Naast de observatie spreekt soms een (melancholisch) verlangen naar schoonheid of ongereptheid.  De schilder Ernst Wilhelm Nay zei: "We kunnen niet arrogant doen en de natuur naar onze zin inrichten, wij kunnen de natuur slechts bekijken, beleven; wachten dat zij ons tot zich laat, wachten tot we binnentreden."

Helmuth van Galen maakt schilderijen die refereren aan landschappen. Hij registreert de omgeving en slaat de waargenomen landschappen op. In zijn hoofd worden deze waarnemingen als het ware afgebroken en tijdens het schilderen opnieuw opgebouwd. Het zijn dus imaginaire landschappen die zouden kunnen bestaan, niet geschilderd naar voorbeelden uit een directe eigen waarneming maar opgebouwd uit herinneringen.

Christina della Giustina werkt op verschillende manieren met real-time gegevens, wat haar werk een grote dynamiek geeft. Haar werk is te beschouwen als een onderzoek In many ways the work focuses on an ongoing researchnaar taal, als verbinding tussenon possible languages as sets of tubes between the gaze, hearing and touch. zien, horen en aanraken. Ze maakt gebruik van digitale media en zorgt zo voor een directe communicatie met de actuele omgeving.

Op de expositie laat zij een installatie zien waarbij een boom naast het Kunstenaarscentrum als uitgangspunt dient. De boom wordt geregistreerd met behulp van video; daarnaast gebruikt ze een soort stethoscoop om de sapstromen ‘(‘de taal van de boom') van de boom te registreren. Beeld en ‘geluid worden in een installatie opgenomen.

Using divers digital media in combination with writing, the potential of these works lies in the direct communication with the actual surrounding they are conceived for and intrinsically deal with.Without adding anything to a given environment, fluctuations, dynamics and rhythms inherent to sites reveal themselves.

Ellen de Vries is behalve fotograaf ook sociaal geograaf. Met deze achtergrond heeft zij kennis van de landschappen die zij ziet en fotografeert. Haar foto's laten een soms surrealistisch beeld zien; de toeschouwer krijgt het gevoel dat deze landschappen niet kúnnen bestaan; toch zijn zij een vastlegging van de realiteit. De Vries ensceneert niet en past geen beeldbewerking toe.

III  In den vreemde

13 juni t/m 11 juli 2010

De derde tentoonstelling in de serie is samengesteld uit werk dat is gemaakt in Arabisch/ Islamitische landen in Noord Afrika en het Nabije Oosten door Nederlandse kunstenaars. De vier deelnemende schilders en tekenaars werken in verschillende technieken zoals aquarel, gouache, tekening  en olieverf. Zij maken hun schilderijen en tekeningen ter plekke in directe confrontatie met de omgeving  als ook in het atelier waar de indrukken op een zowel letterlijk als figuurlijk meer afstandelijke manier worden verwerkt.

De landen waar is geschilderd en getekend, te weten Marokko, Tunesië, Egypte en Syrië, zullen ons niet geheel onbekend voorkomen, als is het maar vanwege de Nederlanders die oorspronkelijk afkomstig zijn uit deze landen. De kunstenaars zijn naar deze landen gereisd en hebben a.h.w. ‘terug gekeken' met een blik in omgekeerde richting.

Het is interessant om te zien wat herkenbaar is in deze verre oorden: auto's, elektriciteitsdraden, reclameborden enz. en wat exotisch is: woestijn, palmbomen, mannen in djellaba. In welke verhouding staat dit tot de ons vertrouwde Nederlandse omgeving? Bezoeken wij nog steeds verre, exotische oorden met een andere cultuur wanneer wij Noord Afrika en het Nabije Oosten zijn of zien wij slechts de wat anders ingerichte achtertuin van de buren in onze geglobaliseerde wereld?

Vroeger was dit geen vraag. In de negentiende en begin twintigste eeuw gaf het Oriëntalisme in de kunst een vanzelfsprekend beeld van het exotische van Arabisch/islamitische landen. Het exotische beeld werd vooral opgeroepen door het verval, de achterlijkheid en het laten zien van gewoonten en gebruiken die eeuwenlang onveranderd waren gebleven. Het pittoreske van de tijd die stil is blijven staan. Zo heel anders dan het dynamische Westen.

Het nieuwe ‘Oriëntalistische' beeld dat in de tentoonstelling wordt geboden, biedt aanknopingspunten met onze eigen omgeving en belevingswereld, maar doet ook recht aan het eigene van de andere cultuur.

Tijdens de tentoonstelling houdt Theo de Feyter voor belangstellenden een rondleiding door de tentoonstelling waarbij ingegaan wordt op de verschillen en eventuele overeenkomsten tussen het oude en het nieuwe beeld van de Oriënt in de kunst. 

Exposanten zijn: Theo de Feyter, Arien de Groot, Jan van Kempen, Jaap Ploos van Amstel en Aafke Steenhuis.